سالهای فراوان از زمانی می گذرد که در قلمرو طب ایرانی میشد سرافراز به جز آنچه باشیم که " گذشته " و " بوده ایم" . سالهای بیشتری می گذرد از زمانی که ابن سینا گفت: " تعصب در علم و فلسفه مانند هر تعصبی نشانه خامی و بی مایگی است و همیشه به ضرر حقیقت تمام میشود و شان خردمندان نیست". و رازی گفت: " انسان هیچ چیز را از نفس خود دوست تر نمی دارد پس بهتر آنست که سنجش خوبی ها و بدی هایش را به دیگری واگذار کند."

به کار بستن چنین رویکردهایی در تناسب با " امروز" ، نه تنها ادای دین به این " گذشته" است، بلکه ابزاری است بی بدیل  برای جداکردن سره از ناسره چه در قلمرو طب ایرانی و چه در گفتمان پزشکی متعارف.